Η κινίνη προέρχεται από το φλοιό του δέντρου  με τους Ίνκας να είναι οι πρώτοι που την χρησιμοποίησαν για την αντιμετώπιση του πυρετού, μέσω της εκχύλισης του φλοιού της κιγχόνης.  Οι Ισπανοί κατακτητές στο Περού και την Βολιβία αντιλήφθηκαν την ευεργετική χρήση της κινίνης ενάντια στην μάστιγα της ελονοσίας που ταλαιπωρούσε την ανθρωπότητα για χρόνια.  Γρήγορα οι Ισπανοί οργάνωσαν ομάδες συλλογής του φλοιού της κιγχόνης που ευδοκιμεί στις τροπικές περιοχές του Αμαζονίου.  Η κίνηση τους αυτή τους μετέτρεψε στον απόλυτο μονοπωλιακό κυρίαρχο εξαγωγής της κινίνης στην Ευρώπη.   Το όνομα της κινίνης δόθηκε από τους Πελετιέ και Κουβαντού δύο Γάλλους χημικούς που ανακάλυψαν στο εργαστήριο τους την χημική ένωση που παράγει ο φλοιός της κιγχόνης.  Η κινίνη με την έντονη πικρή της γεύση διακρίνεται για την μυοχαλαρωτική και αντιπυρετική της δράση.  Το μονοπωλιακό εμπόριο της κινίνης από τους Ισπανούς διήρκησε περίπου εκατό πενήντα χρόνια καθώς στην συνέχεια Άγγλοι και Ολλανδοί κατάφεραν να μεταφέρουν το θαυματουργό δέντρο από την λατινική Αμερική στην Ινδία και την Ινδονησία.  Με την εδραίωση της Βρετανικής αυτοκρατορίας στην Ινδία η χορήγηση κινίνης για την καταπολέμηση της ελονοσίας ήταν αναγκαία, έτσι οι Βρετανοί είναι οι πρώτοι που κατανάλωσαν κινίνη με την προσθήκη ζάχαρης και λεμονιού για να μειώσουν την πικρή της γεύση.  Η μακρά παράδοση των Άγγλων στην κατανάλωση αλκοόλ σηματοδοτούν την περίοδο της Βρετανικής αυτοκρατορία στην Ινδία ως αφετηρία του δημοφιλέστερου ποτού της εποχής μας που δεν είναι άλλο από το Gin & Tonic.  To 1870 ο Ελβετός εφευρέτης της σόδας Jacob Schweppe δημιούργησε το πρώτο Indian Tonic water.  Σήμερα η γλυκόπικρη γεύση του τόνικ αλλά και το πλήθος αρωματικών συνδυασμών του, το κάνουν ως ένα από τα πιο σημαντικά εργαλεία στα χέρια των μπαρτεντερς για την ανάμιξη και τη δημιουργία μοναδικών cocktails.  Το τόνικ συνδυάζεται υπέροχα με βότανα, μπαχαρικά και λαχανικά όπως το αγγούρι.